เคยไหมที่บางครั้งเราคิดว่าทำไมความรุ้สึกของคนเราถึงไม่เท่ากันเลยทำไมเราถึงรักคนที่เขารักเราไม่ได้แต่ไม่ว่าจะจบแบบไหนเราก้อใช้คำว่ารักอยุ่ดีถ้าการคบกันทำให้ต้อง

     ลำบากใจมันก้อไม่แปลกหรอกถ้าวันนึงเราจะแยกทางเมื่อต่างก้อมีหัวใจแต่ไม่อาจให้มันมาบรรจบกันได้เพื่อนไงคำนี้สวยหรูที่สุดถึงวันนึงต้องแยกจากกันไปใช่!!เรายังเป็นเพื่อนกันได้  

    ไม่มีใครอยากให้วันนั้นมาถึงหรอกแต่คนไม่ใช่ยังไงก้อไม่ใช่อยุ่ดีความรักย่อมเกิดจากหัวใจไม่ใช่สมองเราบังคับใครไม่ได้สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการปล่อยเขาไปให้ไปหาคนที่เขารู้สึกดีๆๆด้วยจะดีกว่าเราจะได้เท่ากันสักที

    ความรุ้สึกคนเราบางครั้งอาจมองไม่เห็นด้วยซ้ำมันกั้นอยุ่แค่เส้นบางๆๆเท่านั้นเองการกระทำบางครั้งก้อไม่ใช่แล้วทำอย่างไรล่ะเขาถึงจะรับรุ้การหลอกตัวเองคือการทำร้ายหัวใจตัวเองทางอ้อม

   เพราะเราจะค่อยๆๆเจ็บไปทีละนิดๆๆๆแต่ก้อต้องเลือกแล้วล่ะว่าจะเจ็บคนเดียวหรือหลายๆๆคนเอาเปงว่าอย่าหลอกตัวเองเลยจะดีกว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลถนนสายนี้ไม่มีที่สิ้นสุดตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ

   สักวันวันนั้นต้องเป็นของเราสิ่งที่ทำได้อย่างดีเยี่ยมที่สุดคืออยุ่กับปัจจุบันด้วยความสุขและมองคนที่เรารักอย่างมีความสุขอีกเช่นกันวันเวลาเก่าๆๆก้อคิดถึง
 
   ยอมรับจิงๆๆว่าเปงทั้งภาพของความฝันและปัจจุบันที่มีแต่ความคิดถึงรวมทั้งความสุขด้วยเรารู้ว่าวันเวลาเหล่านั้นย้อนกลับมาไม่ได้แต่ใช่ว่าเราจะโยนมันทิ้งไป

   แปลกใช่ไหมที่มันอยุ่ในความทรงจำให้เราได้นึกถึงยามที่เรารุ้สึกว่าเราท้อ เราเศร้า เราเหงา เรากำลังเสียใจหรืออะไรก้อแล้วแต่แล้วเมื่อไหร่กันนะภาพวันเวลาเหล่านั้นจะเดินย้อนกลับมาอีกเอาเปงว่ายังไงก้อยังคิดถึง

   เวลาก้อเดินไปเรื่อยๆๆจนได้เราก้อเช่นกันคงต้องก้าวต่อไปไม่ว่าเราจะเจออุปสรรคจะเจออะไรมาก้อแล้วแต่เราต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้ขอบคุณภาพแห่งอดีตและความทรงจำทั้งหมดที่มี

   ถ้าเคยมีอดีตเคยคิดบ้างไหมว่ามันสวยงามมากแค่ไหนแต่สำหรับคนบางคนแล้วมันคือทุกๆๆกำลังใจทั้งหมดที่มี